6 dec 2017
Deel:

Het taboe op tegenslag

In de aankondiging van de uitzending van Zembla over samengestelde gezinnen lees ik dat zo’n negentig procent van de stiefouders pas hulp zoekt als er al sprake is van een crisis. Als mediator herken ik dit en vraag me af waarom er zo’n taboe rust op de problemen van het samengestelde gezin.

Veel mensen blijken een scheiding te ervaren als een vorm van falen. En als er kinderen bij betrokken zijn wordt dit falen nog nadrukkelijker gevoeld. En dan komt er een nieuwe liefde. Op de vleugels van verliefdheid kunnen mensen de hele wereld aan, dus ook een samengesteld gezin.

Van het samengestelde gezin bestaat bij velen een romantisch idee, waarbij alle betrokkenen liefdevol samenkomen. Echter, behalve de (stief-)ouders is er verder niemand verliefd. De overige gezinsleden ontbreekt het aan vleugels om de verwarrende emoties te overwinnen.

Voor de (stief-)ouder is het dan vooral heel hard werken en tegenslagen incasseren. Doorgaans dragen deze ouders die ongekende last in stilte en trekken zij de kar voor de buitenwereld vlot. Het zal toch niet gebeuren dat zij nogmaals falen? De romantische verwachtingen van het nieuw samengestelde gezin zijn hoog.

De realiteit is dat tegenslagen inclusief zijn aan het samengestelde gezin. Het samengaan van stief- en bloedbanden brengt dit menselijkerwijs met zich mee. En het romantische streven om kinderen alsnog te laten opgroeien in een nieuw gezin verdient mijns inziens alle lof, lef, aandacht, hulp en ondersteuning die (stief-)ouders maar kunnen gebruiken.

Weg met dat taboe, voor het te laat is. Vanavond NPO 3, 9.15 uur.


Delen van dit artikel kan middels de knoppen hier onder: