16 dec 2017
Deel:

Kun je privé en school scheiden?

In elke schoolklas zitten gemiddeld minstens een paar kinderen van gescheiden ouders. En daarmee belanden scholen steeds vaker in een (juridische) tweestrijd. Meestal gaat die strijd over hoe de school met elk van de gescheiden ouders communiceert als deze niet meer met elkaar kunnen of willen communiceren.  

Informatieplicht

Het ligt voor de hand om in dit blog in te zoomen op de ins en outs van de informatieplicht van scholen. Echter, ik wil eigenlijk niet bijdragen aan de juridisering van en op ‘het schoolplein’. Liever pleit ik er voor om het schoolplein te bewaren als speel- en vrijplaats voor kinderen. Juist als er thuis door een gezinsscheiding van alles speelt kan de school voor een kind die neutrale plek zijn waar het onbevangen (kind) kan zijn. Door schoolomgeving en -medewerkers buiten het ouderlijk conflict te laten kan de school voor het kind een neutrale plek blijven waar het zich emotioneel vrij voelt, bijvoorbeeld om te kunnen leren.

Als ik dan toch moet juridiseren, dan zegt de wet dat het in eerste instantie aan (gescheiden) ouders zelf is om elkaar te informeren over de schoolse vorderingen en ontwikkelingen van hun kind. Ook de eenzijdig met het gezag belaste ouder is de eerst verantwoordelijke om de andere ouder zonder gezag op de hoogte te houden van belangrijke schoolzaken betreffende het kind. Pas als de ouders dit nalaten komt de informatieplicht van de school in de discussie. De vraag is of je het als ouder(s) zo ver wilt laten komen. Op het moment dat je de school betrekt bij jullie tweestrijd breng je de school al gauw in tweestrijd. 
 
Want ja, de school is verplicht ouders met gezag uit zichzelf dezelfde mondelinge en schriftelijke informatie te geven. En ja, de school moet ook een ouder zonder ouderlijk gezag op diens verzoek neutraal en gelijkwaardig informeren omtrent de schoolgang van het kind. Veel scholen hebben inmiddels een protocol ontwikkeld voor de omgang met gescheiden ouders.

Van privéstrijd naar schoolstrijd

Echter, als je het zo ver laat komen, worden juffen en meesters gedwongen zich af te vragen hoe zij onpartijdig en juridisch moeten handelen. De vertrouwensrelatie tussen de school en de ouder(s) wordt dan op de proef gesteld en voor het kind is dit een inbreuk op het vanzelfsprekende gevoel van veiligheid op school.

Daarnaast is de plaats van de school voor veel kinderen ook de plaats van overdracht van het huis van de ene ouder naar het huis van de andere ouder. Dit gebeurt vaak om praktische redenen, maar soms ook omdat ouders langs die weg het contact met elkaar vermijden. Naast de fysieke bagage die dit voor kinderen met zich mee brengt, wordt er aldus ook nogal eens emotionele ballast meegegeven naar school. Een over te brengen boodschap aan de andere ouder is niet op z'n plaats bij het kind of diens leerkracht op het schoolplein.

De school als vrijplaats?

In de historische betekenis is een vrijplaats een plek waar men vrij was van gerechtelijke vervolging. In de huidige tijdsgeest zou ik de school willen zien als een vrijplaats waar kinderen zich emotioneel vrij voelen om te spelen, te denken en te leren; een plek die vrij blijft van juridisering van de relatie tussen school en ouders. Hoe je daar als ouder(s) aan kunt bijdragen?
- neem je ouderlijke verantwoordelijkheid om elkaar te informeren over schoolse zaken;
- stel op school het kind centraal en ga desgewenst gezamenlijk naar oudergesprekken;
- belast het kind, de juf of de meester op school niet met boodschappen tussen jullie als ouders; 
- gebruik de plaats van de school niet als doorgeefluik voor niet-schoolspullen van het kind;
- ondersteun je kind bij het heen-en weer gaan van schoolspullen en -werk tussen de twee huizen.

Zo help je het schoolplein voor je kind ‘schoon’ te houden.
 
Caroline Eggermont
Orthopedagoog-MfN mediator
De Familiezaak Deventer e.o.


Delen van dit artikel kan middels de knoppen hier onder: